Este blog se pecha. Con el aprendín a facer un blog e agora empezarei de novo noutro espacio.
Igual me pasou con este lenzo no que intento representar a aprendizaxe a cousas novas. Este curso co nacemento deste blog tamén me lancei a pintar.
Con este cadro descubro agora que os seus primeiros brochazos son os que gardan toda a forza, os que levaban o impulso do que quería expresar. Agora que está na miña habitación rematado perdeu gran parte do seu significado. Por sorte deixei recollida nesta foto as súas primeiras manchas para enviarllas a unha amiga. Agora que xa o teño rematado descubro que perdeu a intensidade coa que nacera.
O próximo curso estarei en quinto de primaria e as TIC entrarán a forma parte non só do mobiliario senón tamén da didáctica da miña aula. Non me quero perder a emoción de aprender. A primeira intensidade que poñemos nos primeiros brochazos me servirá de impulso para o vindeiro curso escolar.
Estivemos alá, na Coruña, os dous curso de sexto co pack educativocompleto que A Coruña ofrece aos centros escolares ano tras ano: Domus, Casa dos Peixes, Casa das Ciencias, Planetario. Pasamos no autobús diante da Torre, vímola pero ninguén tivo o valor de dicir que era fermosa. Aquela mole de pedra que a pesar dos anos sigue en pé, firme, aberta ao mar e ao vento, alumea coma un faro de recente construción. Cada quen buscou a súa particular desculpa para retratala sen ter que mirala de frente. Eu busquei a miña. Hoxe a Torre de Hércules xa é Patrimonio da Humanidade.
ou Ofelia, ou Medusa. Sen elección. Condenadas á inocencia, ao silencio. A todos os silencios.
Pero se coñecemos á dama da poza, se buscamos a razón do abismo e aprendemos a rotación da lúa, nunca máis levaremos a grinalda de Ofelia e as flores non volverán ser brancas. Branca só a palidez da pel, o reflexo da lúa.
Vencedoras de Perseo, nunha illa sen mapas, recolleremos os corpos, virán á nosa praia, todas, todas as que levaron a estrela na fronte e escoitaron as buguinas do mar, as que buscaron o seu cuarto e deixaron un sombreiro sobre as augas
Sempre pensei que a área de plástica xogaba un papel primordial na integración do alumnado na aula. Agora xa está demostrado: a plástica é unha área básica para loitar contra o fracaso escolar.
A creatividade na expresión plástica é unha ferramenta imprescindible para conseguir bos resultados escolares. Fomenta comportamentos axeitados de conducta co resto do grupo e persegue a aceptación de cada persoa tal cal é.
Coñecín a música de Violeta Parra cando tiña dezasete anos e empezaba os meus estudos de maxisterio. A miña amiga Ana Ferreiro tiña un irmán, Armando, que atesoraba todos os discos de vinilo cos que unha persoa poda soñar. Nesa época foi cando organizamos na escola de maxisterio de A Coruña un recital de música e poesía latinoamericana. Ana, Agustín, Charo Barrio, Rubén, Sesma, Xosé, Tino, Xulia e tanta xente que traballou para encher aquel salón de actos da antigua Escuela Normal de Maxisterio.
Era o final da miña adolescencia, cando a adolescencia chegaba máis tarde. De Agustín aprendín, para que mentir! todas as cousas que sei da miña profesión.
Alguén portaba este cartel o día das Letras Galegas
O dereito a falar un idioma debe levar consigo a obriga de coñecelo. Desde hai séculos o galego é o idioma propio do noso país e serve para comunicarse coa xente de aquí. É lóxico pensar na obriga a entendelo e saber falalo. Esta debe ser unha competencia a acadar dentro do sistema educativo. De non ser así nunca teremos a liberdade a falalo porque dous non falan se un non quere ou non sabe.
Este é o motivo polo que amablemente esiximos poder exercer o dereito social e lingüístico a comunicarnos en galego.
É moi habitual confundir o uso do te co uso do che. Hai casos nos que pola súa importancia debemos ter moito coidado para que non interpreten mal os nosos sentimentos.
Por exemplo, podemos dicir:
- Quéroche o teu bocata aínda que non mo queres dar. Aínda así quérote ben.
